Kampvuur

In een tijd dat de adem van grote geest en de kracht van moeder aarde nog voelbaar was voor iedereen, verzamelden de vrouwen zich in de avondzon rondom het vuur.

Eén van de vrouwen nam het woord en sprak: “In mijn droom heb ik een tijd gezien waarin het weten in de tijdgeest een andere manier van weten is. Waarin verbinding niet vanzelfsprekend is, de weg naar binnen onbekend”.

De andere vrouwen keken haar aan en lachten haar zorgen weg. “Voel de wind door je haren, de aarde onder je voeten, de warmte van de zon en het vuur; zij dragen alles wat van waarde is bij zich”, zeiden de vrouwen.

De volgende avond zat een jonge vrouw stil bij het vuur. “Luister”, sprak ze, “ook ik heb gedroomd van een tijd waarin de onvoorwaardelijkheid van de liefde verloren is gegaan, waar harten van mensen elkaar niet altijd raken”.

De andere vrouwen keken haar aan, geraakt door het beeld dat ze bij eenieder opriep.

Zo ging het een aantal avonden door, steeds vertelde een andere vrouw over een tijd in het verschiet. Na 7 dagen was het stil rond het vuur en sprak de oudste en levenswijste vrouw: “Het kan zo zijn dat de tijd die we voor ons zien in onze dromen ooit bewaarheid wordt. Maar in het nu weten we dat innerlijke wijsheid en liefde ons verbindt. Als wij elkaar treffen in de nieuwe tijd, dan zullen we in de diepte van elkaars ogen wezenlijke ontmoeting herinneren”.

De vrouwen keken elkaar om beurten in de ogen en voelden dat hierin de belofte aan de liefde voor elkaar en de wereld schuilging. En in tijd en ruimte, door eeuwen heen, vindt af en toe een herinneren plaats, met oog voor de toekomst.

Marjolanda

18 juni 2013