Vurige dans

Er was eens…
Het kleine meisje
Gezeten naast haar moeder in de statige kerkbank,
Verstard, gevangen in de onverbiddelijke wet van het  Woord.

Er was eens…
De jonge vrouw
Dwalend, zoekend, tastend
Een vermoeden van een onzichtbare wereld
Schuil gaand  achter het masker van het Woord
Een vermoeden van een werkelijkheid, ernaar verlangend gekend te worden.

Er was eens…
De wijze vrouw
Dansend in de kerk
De versteende woorden in beweging gebracht.
Door de barsten en  de scheuren
Schijnt het licht
Van nieuwe werelden, nieuwe geheimen
Licht, ruimte, beweging…
Vanaf het begin waren zij, zijn zij
Het kleine meisje
De jonge vrouw
De wijze vrouw
Samen rond het vuur,
Een ieder uitnodigend om mee te dansen
Ieder haar eigen beweging volgend,
Alleen, dan weer samen
In een wervelende dans
Rond het vlammende vuur.

En zie, de maan lacht en ziet dat het goed is
Hoor het ritselen van een gordeldier in het struikgewas
En hoor ook het gezang van de walvis
Die meedeint  op het ritme van de golven…

Alles en iedereen danst
En in de beweging ervaren zij de vreugde
Van het verbonden zijn met elkaar in het Ene.

In de dans vertellen zijn hun verhaal
En de woorden laten zien wie zij zijn
Wat hun verlangen is
Zo verder wevend aan het grote verhaal
Dat altijd weer in wording is
In een oneindige dans, rond het eeuwige vuur.

 

Manja                                                         18/06/2013